De dorpjes rondom Ubud

Doodmoe zijn wij gisteren naar bed gegaan, maar door de jetlag waren we om 4 uur al klaarwakker. Nadat we een uurtje op onze veranda hebben gezeten en het bijna licht werd, zijn we toch nog even gaan liggen: 9.30 uur schrokken we weer wakker. Vanaf 6 uur was het al een drukte van belang. Ons ontbijt wordt op onze veranda geserveerd en ze brengen al vroeg de kopjes en een thermoskan.

De zon scheen volop. Na een ontbijtje met fruit, bananentosti's en er zit thee(!) in de thermoskan zijn we op pad gegaan. Er stond een mooie wandeling in de LP van ruim 8 kilometer, door de dorpjes Nyuhkuning, Danging Lebak en door rijstvelden. Het was nog een hele toer om op de goede richting te komen, maar de mensen hier waren enorm behulpzaam. De tocht was schitterend. Prachtige natuur, leuke dorpjes, een regenbui maar en verder volop zon en warm, erg warm. Met een rood hoofd en vermoeid hebben we onderweg lekker geluncht. Onderweg kwamen we aapjes tegen (van Monkey Forest), heel grote vlinders, mooie vogels en een supergrote spin van wel 15 cm (slik ja), maar we hebben hem op de foto gezet.

Terug in Ubud hebben we de rest van de middag lekker gerelaxt. Om 18.00 uur was Bettina inmiddels hopeloos toe aan een lekkere kop koffie en na de koffie hebben we een Balinese dansvoorstelling bezocht. Deze werd gehouden in de tempel van Ubud. Prachtige kostuums, muziekinstrumenten, dans. Het is ontzettend knap wat die dansers presteren met hun ogen, vingers en de beheerste bewegingen. Het is nu 22.30 uur geweest en zijn net terug van de dansvoorstelling. Dag 2 in Ubud zit erop...

We zijn in Ubud!

Het is nu 3:10 in de nacht en eindelijk werkt Wifi. Kunnen we eindelijk onze verhalen toevoegen. Veel leesplezier allemaal! Wij zijn er. Van de Tille naar Ubud zijn wij in totaal 24 uur onderweg geweest en ruim 18.000 kilometer afgelegd, beetje murw door het vele zitten maar we hebben het gehaald! Gisterochtend zijn wij om 7.30 uur vertrokken en vanmiddag 16.00 uur waren wij bij onze homestay in Ubud (het is hier 7 uur later dan thuis). De reis verliep voorspoedig, met name de eerste 11 uur naar Kuala Lumpur. Voldoende beenruimte, wij kregen zo vaak te eten dat je bijna begon te vermoeden dat we vervolgens geslacht zouden worden en het was een keertje niet koud in het vliegtuig. De vlucht van Kuala Lumpur naar Denpasar, Bali, was eentje met de nodige turbulentie en we vlogen continu tussen de wolken door. Ik heb minstens 10 keer gedacht dat we neer zouden storten en de piloot sprak op zo’n gekke manier Engels, hij klonk op zijn minst lichtelijk aangeschoten. Vervolgens werd omgeroepen dat vanwege security reasons het eten eerst niet geserveerd werd (slik).. Of we gewoon doodmoe waren, of dat we al het potentiele gevaar niet bewust mee wilden maken zal nooit zeker zijn, maar we zijn alsnog in een diepe slaap gevallen. Op het vliegveld van Denpasar was het ook een drukte van belang. Wat meteen opviel was de vochtige warmte, dat was wennen! Eerst in de rij, visa halen, in de rij, controleren van de visa, wachten, rugzakken halen, in de rij, bagagecheck, maar na anderhalf uur zaten we eindelijk toch in een taxi. Ook de rit van Denpasar naar Ubud duurde anderhalf uur maar de chauffeur bracht ons precies voor de deur. We hebben de kamer niet eens geinspecteerd, maar zijn direct het bed ingedoken! Het is hier prachtig. We hebben een kamer met veranda in een prachtige tuin met allemaal bomen en bijzondere vogels (los en in kooitjes). We zitten nu op onze veranda. Het is heerlijk warm. Vanmiddag regende het behoorlijk, maar het is nu droog en we zitten nu eigenlijk een beetje op de regen te wachten maar het enige dat je hoort zijn krekels en zo nu en dan een briesje. Straks vroeg naar bed om bij te tanken, morgen kan de ontdekkingstocht gaan beginnen!

De laatstse dagen

Bogatov (oftewel goededag)

We hebben ongelooflijk mooie dagen gehad. Gisteren een internetkaart gekocht, maar kon niet bij deze site. Ben er nu dus even snel weer.

We zijn vanuit Tiberias naar Ein Gedi gegaan. Een schitterende wadi. Het was heerlijk heet, 38 graden. We hebben in de Dode Zee gezwommen en daar gekampeerd. De volgende dag zijn we naar de Masaada geweest: het winterpaleis van Herodes en door Sjolieten gebruikt als vesting voordat zij werden ingenomen en collectief zelfmoord hebben gepleegd (in de Romeinse tijd). Deze vestiging staat op een berg 300 m. boven de dode zee. Smiddags weer gedreven in de zee, echt bijzonder hoor. Het water is door het zout erg vettig en ja, je drijft...We hebben modder gekocht en ons daarmee ingesmeerd heerlijk. Daarna zijn we naar ons nachtadresje gegaan, maar we vonden dat helemaal niks. Dus zijn we teruggereden naar Jeruzalem. God wat was het daar koud!!!

Woensdag hebben we de toeristische ingen gedaan: olijfberg, getsemane. Getver eigeniljk, ik had het gauw bekeken, want ja echt is het er niet meer naar mijn mening.

Donderdag zouden we met Bart Repko de muur op, maar het was slecht weer. Gelukkig hadden pa en ma een uitstekend alternatief. We hebben geholpen in een gaarkeuken. We hebben gekookt voor de armen hier en voedselpakketten klaargemaakt. Erg leuk en dankbaar werk! 's Middags ben ik met heit de Mea Shearim ingeweest, de joods-orthodoxe wijk. Het is net of loop je in een straat in de periode van voor WOII, want het is echt bijzonder om te zien. Erg leuk. Het had weinig gescheeld of we waren nog in een joodse rel terechtgekomen. Maar omdat ik mijn wandelschoenen niet aanhad, maar een paar slippers vond ik het niet echt verstandig...Oars wiene heit en ik er sekers hinne gien. Want rellen,daar hou ik wel van!!

' s Avonds zijn we gezellig uit eten geweest en zijn vroeg gaan slapen. We waren doodop. Vanmorgen dus maar de muur op. Het is een best bijzonder gebeuren en wat ik er van vinden moet weet ik ook nog niet, maar dat komt vanzelf. Wat ik wel denk is dat Bart Repko daar goed werk verricht. Net zijn we bij het graf van Schindler geweest, je weet wel van die film en dat boek. Hij heeft enorm veel joden geholpen.

Vanmiddag zullen mijn ouders me ongetwijfeld nog veel leuke dingen laten zien, maar wat...dat laat ik maar lekker gebeuren. Morgen weer thuis. Ook lekker. Wat ik in deze week wel geleerd heb is dat Israel een bijzonder land is en de joden een bijzonder volk. Ik denk nu dat ze het wel verdiend hebben om een eigen plekje te hebben. Oh ja..we zijn natuurlijk ook naar Yad Vashem geweest. Ook erg bijzonder, daar wordt je toch weer stil van. Zoveel verschrikkelijks dat het joodse volk is aangedaan. Het is eigenlijk niet te bevatten dat mensen andere mensen zoiets kunnen aan doen. Maar het is gebeurd en laten we hopen en er met ons allen ons best voor doen om het niet weer te laten gebeuren.

En onveilig hier? Ja er gebeurt hier wel eens wat en wat op tv te zien is is ook gebeurd. Maar je merkt er niks tot weinig van, want het is zo plaatselijk. Onveilig heb ik mij hier niet gevoeld. Het voelde alleen maar goed!!!

Tot snel!

Liefs,

Bettina

De Golan

Vanmorgen zijn we in alle vroegte vertrokken voor een tocht naar het noorden. Eerst naar Banyas en vervolgens over de Golan hoogten naar de berg Hermon.

In Banyas ontspringt de rivier de Hermon, die mondt later uit in de Jordaan of is de Jordaan of zoiets. Er was een enorm grote waterval en verderop dus de bron waar hij ontspringt. We hebben daar een wandeling gemaakt. Prachtige omgeving, rondom groene heuvels en kale bergtoppen. Op een gegeven momen stonden we naar een vijgenboom vol met vijgen te kijken en stonden we letterlijk en figuurlijk oog in oog met een bergmarmot. Je zag hem denken, slik, ik heb niet opgelet, want we keken elkaar recht in de ogen aan. Pas na een minuut durfde hij zich te bewegen en was ie weg.

's Middags zijn we eerst door de Golan gereden richting de berg Hermon. De Golan is geen grijze heuvels met hier en daar een bosje zoals ik dacht, maar heuvels met veel gras, boomgaarden, bananenplantages, erg mooi en lieflijk. We kwamen nog door een dorp waar Druzen wonen. Die geloven dat Jezus terugkomt door de geboorte bij mannen. Ze lopen dus ook, de mannen dan, met broeken met het kruis zowat op de enkels. (Ja gek he...maar dat denken zij vast van Sinterklaas ook) De top van de Hermon was afgesloten vanwege het feit dat het militair terrein was, helaas. Ondertussen liep er een jongen op de weg. Hij liftte en we hebben hem meegenomen. Hij wilde ook graag naar de top, maar dat kon niet, dus moest hij teruglopen en dat was wel erg warm. Hij kwam uit Slowakijke en was op doorreis door het midden oosten.

Vervolgens zijn we naar Zefat gereden en hebben we hem afgezet. Zefat is een dorpje met meer synagoges dan bomen in dit geval en dus ook veel orthodoxe joden. Interessant maar geen echt hoogtepunt.

Morgen gaan we naar de dode zee en komen we in een heel ander deel van Israel. Ik ben erg benieuwd want dan zijn we in de woestijn!!!!

Werkze allemaal en oant sjen.

Bettina

p.s. ik weet niet of ik daar wel internet heb!!

Lailatov en steile bergen

Lailatov,

Weer een dag voorbij en wat voor dag. Superspannend. Gisteravond dus dat verjaardagsfeestje. Daarna gezellig rummycub doen met twee Israeliers en een pool. Gezellig en zo leerde je elkaar ook wat kennen.

Vanmorgen naar Mount Arbel waar we wilden wandelen. Leuke route uitgezocht, drie uurtjes, goed te doen dus. Aan het begin van de route stond al dat het alleen voor geoefende bergwandelaars was en ze hadden ons al verteld dat het hier en daar echt klim en afdaalwerk zou zijn. Maar....wij zijn (nou ja ik dan) ben jong en had goede bergschoenen aan en ook die oudjes van mij waren redelijk goed voorzien. Volgens mem hadden we wel genoeg aan twee halve literflesjes. Maar gelukkig kon ik haar overhalen om die twee toch te verruilen voor twee flessen van 1 1/2 liter. Op pad dus maar. Eerst rustigom hoog naar een uitzichtpunt waar we over het meer van Galilea heen konden kijken. Nu het voorjaar is, zijn alle heuvels groen en bloeien er gele bloemen. Een schitterend gezicht. De Arbel is nu net een alpenweide uit Oostenrijk: margrieten, klaprozen, leeuwebekjes, hyacinthen, grassen, granen. Het is prachtig. Vervolgens beginnen we met de eerste afdaling. Smalle paadjes met veel stenen, maar goed te doen. Gelukkig hebben we alledrie geen last van hoogtevrees, want dan was het minder leuk geweest denk ik. Het uitzicht is schitterend, de berg is net een groot bos bloemen, het is lekker warm....kortom perfect. We volgen de zwarte routen en moeten dat een behoorlijk eind volgen. Maar ....we komen veel te vroeg bij rood uit. Verkeerde weg gevolgd uiteraard. Nou, dan maar in tegenovergestelde richting, het zal wel goed zijn. Dit betekent nu dat we een stijle rotswand moeten afdalen. Met van die kleine ijzeren beugeltjes, grip zoekend op stenen dalen we zo'n 100 meter bij een loodrechte rotswand naar beneden. Jaaahhhh....ook de oudjes!!!! (volgens heit konden we ons beneden aan de rotswand laten bijverzekeren). Het was spannend, maar superleuk om te doen! Toen waren we gelukkig op een veiliger paadje en liepen we onder bij de klif langs. Halverwege kwamen we nog een ruine tegen van een oud kasteel dat tegen de klif gebouwd was dus daar ook weer naartoe geklauterd. Het werd inmiddels al aardig warm en onze beide flessen waren inmiddels half leeg. Om een lang verhaal kort te maken, we hebben het gehaald, het was retezwaar maar ook keigaaf en een echte overwinning. Want de Frankrijkgangers kennen ze vast wel die loodrechte wanden: nou dat was het waar wij naar beneden en omhoog geklauterd zijn tussen spleetjes door: het was super!! Qua kalorietjes kon daar geen zumbamarathon tegenop hoor!!

Daarna naar Nazareth. Na deze inspanning hadden wij wel wat Shoarma verdiend vonddn we zelf. Hmmm....heerlijk!! Daarna nog naar de kerk van de proclamatie geweest en nog wat rond gehangen. Het oude centrum is best mooi, maar verder is er weinig romantiek in Nazareth te vinden. Het is gewoon een grote drukke stad. Wat al die toeristen er eigenlijk zoeken weet ik niet, want de kerk is gewoon op een mooi uitziende grot gebouwd. Zal vast van Maria zijn geweest was de gedachte.....tja...als je het wilt geloven is dat natuurlijk ook zo.

Daarna hebben we weer heerlijk gezwommen in het meer en daar van de ondergaande zon genoten.

Morgen gaan we weer leuke dingen doen, naar Banias, Tel dan en Zefat. Hoe en wat daar precies is weet ik niet, maar als het half zo mooi was als vandaag, dan doe ik het ervoor.

Mazzeltov (oftewel veel geluk)

moi!!

Shalom

Hallo allemaal,

Ik ben online!! Het is hier nu 21.15 uur. Thuis, in Nederland een uurtje vroeger. Ik zit tot 20 maart met mijn ouders in Israel. Henk is thuis. Die vond werk belangrijk, maar nu hij hoort hoe lekker warm het hier is, heeft hij toch een beetje spijt. Helaas pindakaas!!

Maar goed, eerst maar bij het begin beginnen. De vlucht was lang en saai. Als je van 's morgens 6 tot 's middags 4 je mond kunt houden omdat je geen reismaatje hebt en alles om wat om je heen zit spreekt vreemd buitenlands, dan is er weinig te communiceren. De vlucht ging op zich goed, maar ik had een vlucht met overstap omdat ik niet 's nachts wilde vliegen. Nou, dat kon allemaal maar net! Het is maar een geluk dat zij op een vliegveld weten hoe ze de boel moeten bewegwijzeren, anders had ik nog op Charles de Gaulle, het vliegveld van Parijs rondgelopen. Het vliegtuig vertrok zelfs ruim een halfuur later, dus mijn ouders stonden ook al even te wachten toen ik in Tel-Aviv landde.

We zijn direct naar Jeruzalem gegaan. Toen we aankwamen was het al donker (zo tegen zessen). 's Avonds hebben mijn vader en ik een Joodse markt bezocht en kon ik even verder wennen aan al die orthodoxe joden met hun keppeltjes, zwarte hoeden, zwarte kleding, gebedskrullen etc. Grappig gezicht trouwens. Oh ja....en de mannen doen hier de boodschappen!!

Vanmorgen vroeg uit de veren, want ik zou met heit de auto halen. Gelukkig doen de Israeli's het rustig aan: om 8 uur waren we ter plaatse, om 9 uur hadden we pas de auto. Daarna snel ontbeten en toen op weg, op naar via Wadi Al Qelt aar Beit She'an. Wadi Al Qelt was op zich niet zo bijzonder, maar Beit She'an was dat wel. Beit She'an is een grote romeinse opgraving. Er was een groot amfitheater te zien, een badhuis, een straat met van die zuilen, mozaiken etc. erg mooi allemaal. De weg er naartoe was ook bijzonder. Overal was kleur en bloeiden de bloemen, de heuvels waren nu nog groen en dat geeft het land een heel bijzondere aanblik. Na Beit She'an zijn we verder gereden richting Tiberias. Voordat we hier naartoe zijn gegaan hebben we eerst Yardenit bezocht. Bussenvol mensen rijden hier naartoe om, compleet met witte jurk en al, gedoopt te worden in de Jordaan. Leuk, gezicht en het was er ook heel mooi gemaakt. Ze vroegen zelfs geen entree en dat vond ik vreemd want het zag er nogal luxe uit. Heit wees me erop dat de souvenirsshops het gebrek aan entree meer dan goed maken en dat klopte inderdaad!!! We hebben nog gezwommen in het meer van Galilea en toen zijn we naar ons hostel gegaan. Het is hier druk en gezellig. We hebben net een verjaardagsfeestje meegevierd van een meisje dat jarig was. Tafels vol met snoep en chips, bellenblaas en een soor taart (hoe het heet weet ik niet) maar als ik het in de winkel zou zien liggen zou ik het niet kopen. Het is knal oranje (leve de kleurstof) maar toch erg lekker!! Het schijnt te bestaan uit geitenkaas, rijstnoedels, suiker en uiteraard kleurstof, maar dat hebben ze voor het gemak maar niet verteld.

Het is nu sabbat. Dat duurt van vrijdag 18 tot zaterdag 18 uur. Alle winkels zijn dicht en de Joden mogen nu niets doen heb ik begrepen. Net zoals onze zondagen vroeger, toen het ook verboden was te fietsen en iets te kopen ;). Morgen is dus alles weer normaal, want zoals in andere landen die we bezocht hebben, leven de mensen graag's avonds en 's nachts. Ik heb hier trouwens nog geen shishabars ontdekt (minpuntje dus.)

Verder is het hier erg mooi, het is nu mooi groen en bloeiend, lekker warm (29 graden) en zonnig. Morgen gaan we naar Nazareth, Mount Arbel en de Golanhoogten. Daarna hoor je vast wel weer van me.

Doei!

Bettina

Het leven is niet eerlijk....

Sawwaddie ka,

Tja...het leven is niet eerlijk....in Nederland koud, regen en donker hier 37 graden, zon, zee, strand, palmbomen......

De kerstdagen hebben we doorgebracht in Ayutthaya. Ayuttahya is een groot monument en er waren prachtige vervallen ruines van oude tempels. Daar hebben we wat in rondgewandeld, we hebben nog voor een dag een scooter gehuurd zodat we ook de omgeving wat konden bekijken en hebben lekker genoten van het gebeuren op de Chao Praya. We zijn wat Wat-moe enkledingmarkten moeinmiddels, dus al die tempels laten we voor het grootste gedeelte voor wat het is.

We besluiten niet weer de trein te nemen maar te hopen dat de bus ons dit keer wel naar de goede plaats brengt. We moeten eerst naar Bangkok en het leuke is dat we aankomen op het noordelijke busstation, dan moeten zien hoe we bij het zuidelijke busstation komen aan de andere kant van de stad. Waarom bedenken ze zoiets??? Maar goed..we komen er vast en zeker hebben we bedacht. Als we 's avonds nog een laatste drankje nemen doet de receptionist van het guesthouse ons een supertip. Een minibus nemen, die gaat direct naar het zuidelijke busstation zijn we precies waar we moeten zijn en dat tegen een zeer redelijke prijs, zo'n 70 baht maar waarschijnlijk moeten we ook voor de baggage betalen.(de touroperators vragen 200 per persoon). Dus 's morgens vroeg bepakt richting de minibusjes en de een na de ander wijst verder. Eentje kent geen engels maar wel het woord bangkok. Gelukkig hebben we de woorden southern busstation in het thia opgeschreven dus hij begrijpt het en wijst weer verder. Het allerlaatste busje: bingo!! Hij brengt ons. Opgepropt in het busje, ja want het is voor Aziaten gemaakt en niet voor Nederlanders, spoeden wij ons naar BKK. Al na een uurtje zijn we op het station en het loopt allemaal op rolletjes want we zijn ook nog goed afgezet.

Om 8.00 uur gaat er een soort kerklok, de politie fluit en ach ja...het hele station staat stil: volkslied!!!!

Daarna snel naar de bus, op naar Hua Hin!! De bus stop voor iedereen aan de kant van de snelweg en in dorpjes die zijn hand maar opsteekt. De rit duurt dan ook zo'n vier uur, maar onderweg is er genoeg te zien. Om 12 uur worden we midden in Hua Hin, het Benidorm van Thailand uitgezet. Op zoek naar ons hotel en na wat eten en omkleden liggen wij om 14.00 uur aan het strand......

Blauw water, wit fijn zand, grote keien aan de kust, palmboompjes en ja...het water is zo lekker warm dat je niet eens hoeft te wennen!! Hier gaan we ons de komende dagen best vermaken, hoewel het hier erg toeristisch is en we weinig merken van het fijne Thaise wat andere steden wel had. Hier zijn ook erg veel toeristen en dat hebben we ook nog niet zo ervaren. We hebben niet de intentie nog veel te doen, maar willen vooral nog wat vitamine-D opdoen voordat we naar het koude nederland moeten. Want temperaturen rond het vriespunt en 37 graden is wel een heeel groot verschil....

All that monkey bussinet

Sawwaddie ka,

Onze reis van Chiang Mai richting Lop Buri was eentje die best wat vroeg van ons geduld. We hadden vertraging, dus de trip die 9 uur zou duren heeft ruim 11 uur geduurd. Tegen 20.00 uur kwamen we dus pas in Lop Buri aan. De trein was oud en lawaaiig, onderweg hebben we anderhalf uur stil gestaan, maar we werden goed verzorgd met drankjes en eten en de wc was ook net niet zo erg als de wc in Egypte, alleen omdat het een hurkwc was was je wel aangewezen op sterke beenspieren.

Op zoek naar een hotel werden we aangesproken door Pee. Zij had homestay en daar konden we voor 200 Baht per nacht slapen. Hadden we al gelezen dat de hotelsin Lop Buri weinig tot geen sfeer hadden, dus gingen we met haar mee. Ze runde een massagesalon, kapper en had 2 kamers voor homestay. Dankzij Pee hebben we 2 geweldige dagen in Lop Buri gehad. Ze sprak niet vloeiend engels, maar kon haar wel vestaanbaar maken. Maar voor ons is het wel wennen dat ze het over bussinet, Englit, pane (ipv plane) en meer van die verbasteringen heeft. We hebben er heerljk geslapen en zijn na een ontbijtje richting de sites gegaan. In Lop Buri zijn weinig toeristen, dus lekker rustig en je ziet veel van het lokale leven dus ook erg leuk. Van de apen nog geen enkel spoor, totdat we richting de monkeytemple liepen en ze net gevoerd werden. Wat een lol met die beesten. Wij naar de tempel en daar waren ze ook, kleintjes, grote, oude. Ze waren ontzettend lief en schattig totdat ze aan mijn oorbellen begonnen te trekken, toen was ik snel genezen. Dus die blingdingen maar snel weggeboren en weer genieten geblazen. Om 9.30 uur was het al zo bloody hot dat we bijna smolten en dat heeft geduurd tot de zon onder was. Eigenlijk waren we om 13.00 uur al uitgekeken op de hele mik, maar hebben besloten toch te blijven en hebben wat rondgewandeld, koffie gedronken. 's Avons heeft Pee ons nog heerlijk gemasseerd.

Vanmorgen vroeg de bus genomen naar Ayutthaya. Wat een feest, een open bus, heel veel lawaai overal stoppen, maar goed, wij gaan naar Ayutthaya. Dachten we....Een stad verderop stopte de bus en wij moesten uitstappen. Een travestiet begeleidde ons naar de goede bus, en wij op naar Ayuttahya in een aircobus met neonverlichting en afschuwelijke bekleding. 5 km buiten Ayuttahya stopt ie aan de kant van de snelweg, we zijn er...hmmmm???? Geen busstation???? Er stonden taxis en die waren bereid ons voor een ripof prijs naar Ayutthaya te brengen. W woden natuurlijk ook zeikerds, want in totaal zijn we voor 2 uur reizen nog geen 6 euro kwijt maar ach, je raakt gewend aan prijzen he?

Nu zijn we dan in Ayuttahya waar we de meeste sites gaan bezichtigen. We hebben weer een prachtig optrekje, dit keer met airco en gaan zo de stad met zijn 400 tempels verkennen.

Oh ja...geniet lekker van de kerstdagen. Als het goed is zijn de Spikers bijna aan het kerstblazen, geniet ervan. Ligt er nog genoeg voor een witte kerst??

Groetjes en tot later!!

ons